Zondagavond, kwart over negen. Je merkt dat je buik zich alvast schrap zet voor maandag. Het werk is niet eens verschrikkelijk, en toch knaagt er iets, al maanden. Herkenbaar? Dan draag je waarschijnlijk een loopbaanvraag met je mee.
Zulke vragen lossen zichzelf zelden op. Ze worden weggedrukt door drukte, sussen zichzelf met na de zomer kijk ik verder, en duiken dan toch weer op. Wandelcoaching biedt een plek om er echt bij stil te staan, al lopend.
Een loopbaanvraag hoeft trouwens geen crisis te zijn. Soms is het gewoon het gevoel dat er meer in zit, of dat de rek eruit is. Ook met zo’n stille twijfel kun je prima een wandeling beginnen.
Waarom een loopbaanvraag zich slecht laat forceren
Een loopbaanknoop hak je zelden door met een lijstje voors en tegens. Op papier wint dan meestal de veilige optie, terwijl het knagen gewoon doorgaat. Er speelt meer mee dan argumenten: gevoel, angst, verlangen, en wat de mensen om je heen ervan zullen vinden.
Daarom werkt doordenderen niet. Een loopbaanvraag heeft ruimte nodig, en tijd, en een omgeving waarin je hardop mag twijfelen zonder dat er meteen een besluit hoeft te vallen. Precies dat biedt een wandeling.
Vergelijk het met een sneeuwbol: zolang je blijft schudden, zie je niets. Pas als je hem neerzet, dwarrelt alles op zijn plek. Wandelen is neerzetten en bewegen tegelijk, het beste van twee werelden.
Richting kiezen doe je met je voeten
Er zit iets moois in de taal van loopbanen: we hebben het over een pad, over richting, over de volgende stap. Tijdens een wandeling worden die woorden ineens letterlijk. Je staat op een splitsing en voelt wat kiezen eigenlijk is.
Dat is meer dan een aardigheidje. Wie al lopend over richting nadenkt, betrekt zijn lijf bij de keuze. En je lijf weet vaak eerder wat het wil dan je hoofd durft toe te geven. Die knoop in je maag bij het ene scenario en die lichtheid bij het andere: dat is informatie.
Onderweg vraag ik daar geregeld naar. Wat gebeurt er in je lijf als je vertelt over blijven? En over weggaan? De antwoorden zijn soms duidelijker dan een middag piekeren ooit oplevert.
Van moeten naar willen
Veel loopbaanvragen blijken bij nader inzien geen vraag over werk. Ze gaan over verwachtingen: van ouders, van een partner, van de versie van jezelf die ooit een plan had. Ergens onderweg is willen stilletjes vervangen door moeten.
Buiten lopen kan helpen om die twee weer uit elkaar te halen. In het bos is niemand die iets van je vindt. Geen collega’s, geen schouderklopjes, geen functietitels. Wat overblijft ben jij, en de vraag wat jij eigenlijk wilt met je werkende dagen.
Dat klinkt groot, en dat is het ook. Daarom doen we het rustig, wandeling voor wandeling. Eerst uitzoomen: hoe kwam je waar je nu bent? Dan pas inzoomen op wat er anders mag.
Wat een traject oplevert
Verwacht geen kant en klaar carrièreadvies; dat zou ook niet passen. Wat je wel mag verwachten: helderheid over wat je belangrijk vindt, zicht op wat je tegenhoudt en een concrete eerste stap die bij je past.
Ik geef geen kant en klare loopbaanadviezen zoals een arbeidsmarktdeskundige dat doet. Wat ik doe is je helpen om zelf scherp te krijgen wat je wilt, en dat maakt de uiteindelijke keuze een stuk houdbaarder.
Voor de een is dat solliciteren, voor de ander een gesprek met een leidinggevende, en voor een derde juist de ontdekking dat het huidige werk prima is, maar de balans eromheen niet. Elke uitkomst telt, zolang hij van jou is.
Wandelcoaching bij een loopbaanvraag valt bij Jolita Mindcare onder de begeleiding voor particulieren. Meestal zijn drie tot vijf wandelingen genoeg om van knagen naar koers te komen.
Begin deze week nog
Je hoeft niet te wachten op een coach om te beginnen. Maak deze week één wandeling met alleen deze vraag op zak: wanneer voelde mijn werk voor het laatst goed, en wat was daar anders? Schrijf na afloop op wat er boven kwam; die aantekening is goud bij een vervolg.
Kom je verder met iemand ernaast, kijk dan eens op de pagina over wandelcoaching. Dan zoeken we samen uit waar jouw pad heen wil, in een tempo dat bij je past.
